Listen in English:

Listen in Pashto:


Downloads:


How did this story make you feel?

Please choose one

This is how other readers felt

Plus 5397 others

Share this story:

Internet safety:

www.thinkuknow.co.uk


Share your work

The Story of Layla and Majnun

The Story of Layla and Majnun
Find out more
about the contributors

The Story of Layla and Majnun

An Afghan Story by Awalkhan Ahmadzai & Emal Jabarkhail 


Qays ibn al-Mulawwah was just a boy when he fell deeply in love with Layla Al-Aamiriya.  He was sure of this love on the very first day he laid his eyes upon her at maktab (traditional school).  He soon began to write beautiful love poems about Layla and he would read them out loud on street corners to anybody who would care to listen.  Such passionate displays of love and devotion caused many to refer to the boy as Majnun, meaning madman.

One day, Majnun found the courage to ask Layla’s father for his daughter’s hand in marriage, but her father refused the request.  Such a marriage, the father reasoned, would only cause a scandal.  It would not be proper for his daughter to marry a person whom everybody called a madman.  Instead, Layla was promised to another – an older man from a neighbouring village.

Majnun was overcome with grief and abandoned his home and family and disappeared into the wilderness where he lived a miserable life of solitude among the wild animals.  It was in this wilderness that Majnun spent his days composing poems to his beloved.

Layla was forced to marry this other man, although she did not love him because her heart still belonged to Majnun.  But even though Layla did not love her husband, she was a loyal daughter and so remained a faithful wife. 

The news of this marriage was devastating to Majnun who continued to live a life of solitude, refusing to return home to his mother and father in the city.

Majnun’s mother and father missed their son terribly and longed everyday for his safe return.  They would leave food for him at the bottom of the garden in the hopes that one day he would come back to them out of the desert.  But Majnun remained in the wilderness, writing his poetry in solitude, never speaking to a single soul. 

Majnun spent all of his time alone, surrounded only by the animals of the wilderness that would gather around him and protect him during the long desert nights.  He was often seen by travellers who would pass him on their way towards the city.  The travellers said that Majnun spent his days reciting poetry to himself and writing in the sand with a long stick; they said that he truly was driven to madness by a broken heart.

Many years later, Majnun’s father and mother both passed away.  Knowing of his devotion to his parents, Layla was determined to send Majnun word of their passing.  Eventually she found an old man who claimed to have seen Majnun in the desert.  After much begging and pleading the old man agreed to pass on a message to Majnun the next time he set off on his travels.

One day, the old man did indeed cross paths with Majnun in the desert; there he solemnly delivered the news concerning the death of Majnun’s parents and was forced to witness what a terrible blow this was to the young poet.

Overcome with regret and loss, Majnun retreated inside of himself entirely and vowed to live in the desert until his own death.  

Some years later, Layla’s husband died.  The young woman hoped that finally she would be with her one true love; that finally she and Majnun would be together forever.  But sadly this was not to be.  Tradition demanded that Layla remain in her home alone to grieve for her dead husband for two whole years without seeing another soul.  The thought of not being with Majnun for two more years was more than Layla could bear.  They had been separated for a lifetime and two more years of solitude, two more years without seeing her beloved, was enough to cause the young woman to give up on life.  Layla died of a broken heart, alone in her home without ever seeing Majnun again.

News of Layla’s death reached Majnun in the wilderness.  He immediately travelled to the place where Layla had been buried and there he wept and wept until he too surrendered to the impossible grief and died at the graveside of his one true love.

I pass by these walls, the walls of Layla
And kiss this wall and that wall.
It’s not love of the houses that has taken my heart
but of the One who dwells in those houses.’
  

Qays ibn al-Mulawwah

The Story of Layla and Majnun
Find out more
about the contributors

The Story of Layla and Majnun

An Afghan Story by Awalkhan Ahmadzai & Emal Jabarkhail 


قیس ابن المولاواه لا کوچنی هلک و چې د لیلا ال- آمیریا په ژوره مینه اخته شو. هغه د هغې لومړۍ ورځې څخه کله چې یې هغې په مکتب (روایتي ښوونځۍ) کې  یونظر ولیده، په خپله مینه ډاډه و. هغه ډیر ژر د لیلا په اړه د مینې ښایشته شعرونه لیکل پیل کړل او د کوڅو په ګوټونو کې به یې په لوړ غږ هغه چا ته لوستل چې اوریدل به یې غوښتل. د مینې داسې هیجان او احساسات په ښکاره کولو سره به ډیرو کسانو دې هلک ته مجنون ویل، چې معنی یې لیونی سړی دی. 

یوه ورځ، مجنون ځان زړور کړ او د لیلا د پلار څخه یې د واده له پاره د  لیلا لاس وغوښت، خو ولې پلارېې دغه غوښتنه رد کړه. پلار یې دلیل وړاندې کړ، چې دا ډول واده به به یواځې د سپکاوی او رسوایي سبب جوړ شي. د هغه د لور له پاره به دا مناسب نه وي چې د یوداسې تن سره واده وکړي چې هغه ته هر سړی لیونی وایي. ددې پرځای، د لیلا د واده ژمنه د ګاونډي کلي د یو بوډا سړي سره وشوه.

مجنون د غم او خواشینۍ څخه بې حاله شو، خپل کور او فامیل يې پريښود او بیابان ته یې مخه کړه او هلته یې د وحشي ځناور په مینځ کې د بیلتون او خواشینۍ شپې ورځې سبا کولې. د بیابان په دې ورځو کې به مجنون د خپل معشوق په یاد کې شعرونه جوړول.

د لیلا واده په زور ددغه بل تن سره وکړی شو، که څه هم هغې ورسره مینه نه کوله ځکه چې زړه یې اوس هم د مجنون سره و. که څه هم لیلا د خپل میړه سره مینه نه درلوده، خو هغه یوه رښتیني لور وه او یوه وفاداره میرمن جوړه شوه.

د مجنون له پاره د واده دا خبر لړزوونکی و او هم هغسې یې د بیلتون ژوند ته ادامه ورکړه او په ښار کې خپل کور ته په مور او پلار پسې د راتللو نه یې انکار وکړ.

د مجنون مور او پلار خپل زوی ډیر یادولو او هره ورځ یې د هغه په حفاظت د بیرته راتللو دعاګانې غوښتې. هغوی به ورته د چمن په بیخ کې خواړه په دې هیلو پريښودل چې یوه ورځ به ددغه بیابان څخه هغه دوی ته واپس راشي. خو مجنون هم هغسې په بیابان کې و او په بیلتون کې به یې خپل شعرونه لیکل او د هیچ چا سره به یې خبرې نه کولې.

مجنون خپل ټول وخت یوازې تیر کړ، چې په شاوخوا کې به یې یواځې د بیابان ځناور و چې هغوی به د هغه نه چاپیره و او د صحرا په اوږدو شپو کې به یې د هغه حفاظت کوو. هغه به اکثر مسافرو لیدو چې دده له خوا به تیریدل او ښار ته به تلل. مسافرو به ویل چې مجنون به خپلې ورځې په خپل شعرونو ځان ته د ویلو سره تیرولې او په اوږده لښته به یې په شګو کې لیکلې کولې. هغوی وایي چې د هغه مات زړه هغه په رښتیا لیونی کړی و.

ډیر کلونه وروستو، د مجنون پلار او مور دوانړه مړه شول. لکه څنګه چې لیلا ته د مجنون د خپل مور او پلار سره د مینې معلومه وه، هغې تصمیم ونیولو چې مجنون ته د هغوی د مړینې خبر ولیږي. بلاخره هغې يو بوډا سړی ولید چې په صحرا کې یې د مجنون د لیدلو ادعا کوله. د ډیرمنت او زارۍ وروستو بوډا سړي ومنل چې کله راتلونکي وار خپل سفر کوي نو مجنون له به خبر ورکړي.

یوه ورځ، په رښتیني توګه دغه بوډا سړی په صحرا کې د مجنون مخې له وراغې. هلته هغه په خواشینۍ سره د مجنون د مور او پلار د مړینې خبر هغه له ورکړ او هغه ولید چې دا د دغې ځلمي شاعر له پاره څومره هیبتناکه خبر و.

په خپلې پښیمانۍ او افسوس کې ډوب مجنون په ځان کې بشپړ ګوښه شو او ژمنه یې وکړه چې د خپل مرګ پورې به په صحرا کې ژوند تیروي.

څو کلونه وروستو، د لیلا میړه مړ شو. دغې ځلمي ښځې هیله لرله چې بلاخره به د خپل حقیقي مینې سره يوځای شي. او هغه او مجنون به بلاخبره د تل له پاره يو ځای شي. خو په خواشینې سره دغه هم ونشوه. روایت دا و چې لیلا به په خپل مړ میړه د خواشینۍ کولو له پاره تر دوو کلونو پورې پرته له چا سره د لیدنې یواځې په خپل کور کې وي. د مجنون سره تر دوو نورو کلونو پورې د نه یوځای کیدو فکر د لیلا د زغملو وړ نور نه و. هغوی د ټول ژوند له پاره د یو بل نه جدا کړی شوي و او د بیلتون دوه نور کلونه، د خپل محبوب د لیدو له پاره دوه نور کلونه، د ځلمي نجلۍ له پاره بس و ترڅو د ژوند څخه ناهیلې شي. لیلا زړه ماتي په خپل کور کې یواځې پرته له مجنون د بیا لیدلو مړه شوه.

د لیلا د مړینې خبر په بیابان کې د مجنون ترغوږو شو. هغه سمدلاسه هغه ځای ته سفر وکړ، کوم ځای چې هغه ښخه شوي وه او هلته هغه د خپل حقیقي مینې په قبر د خپل ناشونې غم له کبله تر هغې پورې وژړل ترڅو چې مړ نه و.

Other Pashto Stories

The Ant and the Elephant

The Ant and the Elephant

Language: English/Pashto/Filipino  Origin: Afghanistan

The ant and the elephant were very good friends indeed and would play together whenever they had the chance...

Enjoy this story in: English Pashto Filipino

The Bullies (Two Friends)

The Bullies (Two Friends)

Language: English/Pashto  Origin: Afghanistan

There were once two boys who were very good friends. Their names were Arman, which means hope, and Batoor, which means brave...

Enjoy this story in: English Pashto

The Clever Rabbit

The Clever Rabbit

Language: English/Pashto  Origin: Afghanistan

A story about a clever rabbit who protected other animals in the jungle.

Enjoy this story in: English Pashto

View All

Your World

Please send us stories, pictures, poems and responses. We’ll display your work in our World Stories Gallery. Enter our national writing and art competitions. Win certificates and prizes.