Listen in English:

Listen in Pashto:


How did this story make you feel?

Please choose one

This is how other readers felt

Plus 3754 others

Share this story:

Internet safety:

Share your work

The Bullies (Two Friends)

The Bullies (Two Friends)
Find out more
about the contributors

The Bullies (Two Friends)

A Pashto Story by Mateen Abdul

There were once two boys who were very good friends. Their names were Arman, which means hope, and Batoor, which means brave. Arman and Batoor would always play together after school in the basketball court close to where they lived. They liked to pretend that they were famous basketball players and would take it in turns to throw the ball up into the net.

One day, two bullies came stomping onto the basketball court and started calling the boys names. Then one of the bullies stole their basketball. ‘This belongs to us now,’ said the nasty bully.’

‘And you are never getting it back,’ said his nasty friend.’

Then the bullies started pushing the two boys and Arman fell down and suddenly became very scared. Without thinking, the young boy jumped to his feet and ran for home without once looking back to see if his friend Batoor was also able to escape.

But Batoor was not so fortunate, and anyway, he did not like being bullied and refused to run away from the boys just because they thought that they could push people around. But the boys were bigger and stronger than Batoor and they hit him and kicked him until he was badly bruised. He clothes were also torn and one of his eyes became swollen.

‘That will teach you,’ said the nasty bullies. ‘We are big and strong and you are small and weak and there is nothing you can do about it.’ And with that, the nasty bullies walked away leaving poor Batoor to stumble home alone.

The bullies take the ball

The next day, when Arman met Batoor in the playground at school, he was very ashamed when he saw what the bullies had done to his good friend.

‘I cannot believe you ran away and left me all alone!’ said Batoor. ‘What kind of a friend behaves like that?’

Although Arman tried to apologise, Batoor was very upset and did not want to forgive his friend for abandoning him. ‘If that is the kind of friend that you are,’ continued the angry boy, ‘then I am better off alone.’

Arman felt terrible about running away, and now he had lost his best friend because of his actions.

Batoor’s mother bought him a new basketball, and because the boy was determined not to have his life ruled over by bullies, he returned to the basketball court the following day and played alone. It was not nearly as much fun as when he played with Arman, but Batoor was still angry with his friend and could not find it in his heart to forgive him so easily.

Just as he was practicing a difficult shot into the net, he heard a voice behind him that sent shivers up his spine. ‘I see we are going to have to teach you another lesson,’ said the voice.

‘And I see that you have another basketball for us to take,’ said the other.

And when Batoor turned around, sure enough the two bullies were walking towards him.

‘Now hand over that basketball and we won’t beat you so badly this time.’

Just as Batoor was about to protest, another voice rang out loud and clear across the basketball court. ‘Get away from my friend,’ called Arman. ‘You are just bullies and we won’t stand for it anymore!’

Arman had been watching his friend all along, and as soon as he saw the bullies walking towards Batoor he jumped at the chance to make up for his mistake and defend his friend.

Arman and Batoor stood side by side and rolled up their sleeves and prepared to fight with all that they had.

But as soon as the bullies realised that they would be in for a real fight, a fair fight, two against two, they suddenly lost interest and began to back away from the two friends.

You are not so tough when it is not two against one!’ said Batoor.

‘You are just weak bullies,’ said Arman, ‘and if we see you around here again we will teach you a lesson. We will also tell our parents and our teachers and they will make sure that you are never allowed to pick on other children again.’

Faced with such confidence, the bullies soon began to run away as fast as they could, and Arman and Batoor had to laugh at the sight of the two big boys looking so afraid.

Batoor thanked his friend and forgave him for running away.

‘I am really sorry,’ said Arman. ‘I see now that together we are stronger than when we are alone, and we will always beat the bullies of the world if we stick together and do not allow ourselves to be pushed around.’

Arman and Batoor remained friends throughout school and continued to be good friends even when they became grownups. And they always remembered the lesson they learned that day on the basketball court, and they always stood by one another as good friends should.

The Bullies (Two Friends)
Find out more
about the contributors

The Bullies (Two Friends)

A Pashto Story by Mateen Abdul


د متین عبدل څخه  د پښتو کیسه

يو ځلې دوه هلکان و چې ډیر ښه ملګري و. د هغوی نومونه ارمان، چې معنی یې هیله، او باتور، چې معنی یې زوړر ده، و. ارمان او باتور به تل د ښوونځۍ څخه وروستو د خپل کور سره نژدې د باسکیټ بال په میدان کې يو ځای لوبې کولې. هغوی په دې پلمه خوښ و چې د باسکیټ بال نامتو لوبغاړي دي او په وار وار به یې په ټوکرۍ کې پنډوسکی غورځوو.

یوه ورځ، دوه ځورونکي د باسکیټ بال میدان ته په درنو ګامونو راغلو او دې هلکانو ته یې کنځل ویل شروع کړل. بیا يو ځورونکي د هغوی څخه باسکیټ بال پټ کړ. ’دا اوس زمونږه دی، ‘ناوړه ځورونکي وویل. ‘

. ’او تاسو ته به دا هیڅکله هم بیرته در نه کړو، ‘د هغه ناوړه ملګري وویل. ‘

بیا دغه ځوروونکو دوانړه هلکانو له ټیلې ورکول شروع کړل او په هغې سره ارمان راوغورځید او ډیر زیات وډاریدو. پرته له کوم فکر کولو، دغه ځلمی هلک په خپل پښو ودرید او پرته له شا کتلو چې آیا د هغه ملګری باتور هم د تيښتې وړ و او کنه، خپل کور ته وتښتیدو.

خو باتور دومره نیکمرغه نه و، او په هر صورت، هغه دا غوښتل هم نه چې هغه دې وځورول شي او د دغه هلکانو څخه د تيښې نه یې ځکه انکار وکړ چې هغوی دا فکر کوي چې هغوی به هر څوک ځوروي. خو دغه هلکان د باتور نه غټ او مضبوط ول او هغه یې په سوکونو او لغتو ووهلو ترڅو هغه ډیر زخمي شو. د هغه کالي هم وشلیدل او یوه سترګه یې هم وپړسیده.

’ ددې څخه به  زده کړه وکړې‘، ناوړه ځوروونکو وویل. ’ مونږ غټ او مضبوط یو او ته کمذوری یې او ته هیڅ هم نه شې کولای‘. او په دې سره، دغه ځوروونکي لاړل او بیوزله باتور یې پريښود چې په ټکرونو کور ته یواځې لاړ شي.

سبا له، کله چې ارمان د باتور سره په لوبغالي کې وکتل، نو هغه چې کله ولیدل چې ځوروونکو یې د ملګري سره څه کړي دي، نو ډیر شرمنده شو.

’ زه یقین نه کوم چې ته وتښتیدلې او زه دې یواځې پريښودم!‘ باتور وویل. ’ کوم ډول ملګری داسې چلند کوي؟‘

که څه هم ارمان هڅه وکړه چې بخښنه ترې وغواړي، ولې باتور ډیر خفه و او نه یې غوښتل چې په یوازې پريښودو خپل ملګرې معاف کړي. ’ که ته دا ډول ملګری یې‘ غوسه کوونکي هلک وویل، ’ نو زه یواځې ښه یم‘.

ارمان د خپلې تيښتې په اړه د ډیرې شرمندګۍ احساس کاوه، او اوس یې د خپل کړنو له امله ملګری له لاسه ورکړ.

د باتور مور هغه له نوی باسکیټ بال واخیست، او لکه څنګه چې دغه هلک دا تصمیم نیولی و چې ځوروونکي به په هغه واک نه چلوي، نو له دې کبله هغه سبا له د باسکیټ بال میدان ته لاړو او یواځې یې لوبه کوله. ددې مزه هغه شان نه وه لکه څنګه چې به هغه د ارمان سره لوبه کوله خو ولې باتور لاتراوسه د خپل ملګري نه خفه و او په زړه کې یې دا نه غوښتل چې دومره په اسانۍ سره یې معاف کړي.

څنګه چې هغه ټوکرۍ ته یو مشکل پنډوسکې غورځوو، هغه له شا نه یو غږ واورید چې هغه یې ډیر وډارولو. ’ فکر کوم چې تا ته یو بله زده کړه درکړم‘ دغه غږ راغی.

’ او فکر کوم چې تا زمونږ له پاره یو بل باسکیټ بال راوړی دی، ‘ دویم تن وویل.

او کله چې باتور راوګرځید، یقیناً هغه دوه ځوروونکي د هغه څنګ ته راروان و.

’ اوس باسکیټ بال مونږ ته راکړه او دې ځل له به درسره دومره وهل ټکول نه کوو‘.

څرنګه چې باتور خپله خواشیني څرګندوله، د باسکیټ بال په میدان کې یو بل لوړ او صفا غږ راغلو.  ’ زما ملګری پريږدﺉ‘، ارمان وویل. ’ تاسو بس ځوروونکي یاست او مونږ به دا نور و نه زغمو!‘

ارمان دغه ټول وخت د خپل ملګري څارنه کوله او کله چې یې ولیدل چې ځوروونکي د باتور څنګ ته ځي نو هغه له موقعې څخه استفاده پورته کړه ترڅو د خپلې تیروتنې کفاره ادا کړي او د خپل ملګري حفاظت وکړي.

ارمان او باتور څنګ تر څنګ ودریدو او خپل لستوڼي یې راونغښتل او راپيښدونکي جګړې ته یې ځان تیار کړ.

خو څرنګه چې ځوروونکو ته معلومه شوه چې هغوی به اوس یوه حقیقي جګړه کوي، يو رښتیني جګړه، دوه په دوه، نو هغوی سمدلاسه علاقه له لاسه ورکړه او د دوانړو ملګرو سره په شا تلل شروع شول.

’ کله چې يو په دوه جګړه نه وي نو تاسو تاسو دومره سخت نه یاست!‘ باتور وویل.

’ تاسو بس هڅې کمذوري ځوروونکي یاست،‘ ارمان وویل، ’ او که بیا مو دلته ولیدﺉ نو مونږ به درته زده کړه وښایو. مونږ به خپل مور او پلاور او ښوونکي هم خبر کړو او هغوی به دا یقیني کړي چې تاسو هیڅ کله هم د بل کوم تن د ځورولو وړ نه شئ. ‘

کله چې د دومره زړورتوب سره مخامخ شو، نو ځوروونکي چې څومره تیز تلی شول هغه هومره تیز وتښتیدو، او ارمان او باتور د دوانړو لویو هلکانو د دومره ډاریدو په منظره مسکیدل.

باتور د خپل ملګري څخه مننه وکړه او هغه يې په تښتیدو معاف کړو.

’ زه ډیره بخښنه غواړم،‘ ارمان وویل. ’اوس راته معلومه شوه چې د یواځې په نسبت په ګډه مونږ مضبوط یو، او که چیرې مونږ په اتفاق یوځای یو نو تل به د نړۍ ځوروونکي وهو او څوک به هم مونږ نه شي ځورولی. ‘


ارمان او باتور په ښوونځۍ کې ټول وخت ملګري و او حتی کله چې لوی شول نو بیا هم ډیر ښه ملګري و. او هغوی همیشه د هغه ورځې زده کړه یاد ساتي کوم چې دوی د باسکیټ بال په میدان کې زده کړي وه، او دوی همیشه د یوبل د مرستې له پاره څنګ په څنګ ولاړ وي لکه څنګه چې ښه ملګري باید ولاړ وي.

Other Pashto Stories

The Ant and the Elephant

The Ant and the Elephant

Language: English/Pashto/Filipino  Origin: Afghanistan

The ant and the elephant were very good friends indeed and would play together whenever they had the chance...

Enjoy this story in: English Pashto Filipino

The Clever Rabbit

The Clever Rabbit

Language: English/Pashto  Origin: Afghanistan

A story about a clever rabbit who protected other animals in the jungle.

Enjoy this story in: English Pashto

The Story of Layla and Majnun

The Story of Layla and Majnun

Language: English/Pashto  Origin: Afghanistan

Qays ibn al-Mulawwah was just a boy when he fell deeply in love with Layla Al-Aamiriya...

Enjoy this story in: English Pashto

View All

Your World

Please send us stories, pictures, poems and responses. We’ll display your work in our World Stories Gallery. Enter our national writing and art competitions. Win certificates and prizes.