Listen in English:

Listen in Polish:


How did this story make you feel?

Please choose one

This is how other readers felt

Plus 5290 others

Share this story:

Internet safety:

Share your work

Adam and the Dragon's Treasure

Adam and the Dragon's Treasure
Find out more
about the contributors

Adam and the Dragon's Treasure

A Polish Story by Eva Fryc

Adam lived in a small village in the South of Poland near to the big city of Krakow. Adam’s favorite part of the day was dinnertime. Not because his mother made the best food in the whole world, but because, at dinner time, the whole family would sit around the television and watch the news. No school lesson could compare to the stories Adam watched on the news: exotic looking people from different cultures, natural disasters in countries he had never visited, and insights into the coolest celebrities and their extraordinary lives. It was one such story that changed Adam’s life forever…

One evening, just before harvest, the family was sitting round enjoying steaming bowls of chicken soup with homemade macaroni when the news began. The top story was about a mysterious robbery from Wawel Castle in the nearby city of Krakow. During the night thieves had snuck in and taken the treasure from Smok’s lair!

Everybody in Poland knows the story of Smok the Dragon who lived in Wawel Castle many hundreds of years ago. Smok lived in the caves beneath the castle and used to eat the King’s cattle. The King offered his daughter’s hand in marriage to the man who could slay the mighty dragon. Many brave knights and noblemen tried and failed, but in the end it was a simple cobbler who had slain the mighty dragon.

As every school girl and boy knows, dragons sleep on a bed of gold treasure.

Smok’s lair had such a bed of gold, and when the dragon was slain, the King did not move the gold because he wanted other dragons to think that Smok still lived in Wawel Castle. ‘That way,’ the King had exclaimed, ‘I will never be bothered by dragons again!’   

And so the gold coins stayed in the dragon’s lair for hundreds of years, each new King believing that the gold brought good luck to his people.

The gold coins had stayed in the lair for all of that time until they were stolen, and it was while eating his dinner in front of the television that Adam first learned of the robbery.

News reportThe reporter was at Waywel Castle. She was interviewing a tall policeman. The policeman said: ‘We believe that the thieves came into the castle during the day pretending to be tourists. They must have hidden in a dark corner of Smok’s lair and waited until the castle closed for the day. They then filled two large suitcases with as much gold as they could. This,’ he said, while pointing to a spot on the castle floor, ‘is all that remains of the precious gold coins.’

The camera zoomed in on a few gold coins that were scattered on the floor.

Standing next to the policeman was a very forlorn castle curator. He was shaking his head and murmuring something about it being very unlucky for the castle and for the city of Krakow.

Adam’s father gasped: ‘All that treasure gone!’

‘What if another dragon comes along and sees that all the gold is missing?’ asked Adam. ‘Will they know that Smok isn’t there anymore? The castle might be attacked and we would have a new dragon after all these years!’

Basia, Adam’s older sister, chuckled to herself and said: ‘Well then, the King had better go to the bank and get some more gold coins out before it is too late.’

The family laughed and returned to eating their delicious chicken soup. It seemed to Adam that nobody believed in dragons anymore so maybe there was nothing to worry about after all.

 The next day, Adam woke up very early with the rest of his family. His parents and older brothers and sister were all going out to the fields to bring in the harvest. They would be gone for the whole day. The fields were far away from the farmhouse so they had to leave very early. It would be hard work for everybody.

Every harvest, different members of the family would take it in turn to stay at home and look after the farm animals and prepare the barn to store the crops. It was also their job to prepare a feast for the hungry family to eat when they returned home. This year it was Adam’s turn.

As his family left in the tractor, Adam gathered food scraps for the farm animals and headed for the stables to feed the horses their hay. Then he milked the cows and walked them out to the field to graze.

The next job was to clean out the barn.

Adam opened the large doors and went inside. Once inside, Adam noticed a strange, golden light shimmering from the shadows towards the back of the barn. ‘I wonder what that could be,’ he thought, and went to investigate.

As he approached the shimmering light, he could not believe what he saw on the floor of the barn… Gold!  A suitcase split open and full of gold! And beside that another case, this one still closed. Adam was amazed. He was sure that this was the gold from Smok’s lair.

‘The thieves must have been making their getaway and hidden the cases here so that the police would not find them,’ he thought.

Adam ran back to the house to tell his family what he had found. But once he reached the house, Adam remembered that his family was not there. So he ran to the phone and picked up the receiver… then he paused again. Who was he going to call? He didn’t have the number for the castle. He could call the police, he thought, but they probably wouldn’t believe him. He put the phone down and thought for a moment.

Suddenly Adam knew what he must do. He ran back to the barn and gathered the gold coins together and zipped up the suitcase. Then he fetched the wheelbarrow from the stable and, after much heaving and puffing, managed to get both cases inside the wheelbarrow.  

The next part of his plan he was really not looking forward to. He was going to have to take the bus to Krakow and return the gold himself. Adam had never in his life been on a bus, and he had never been to the big city of Krakow with its thousands of people and its noisy traffic and tall buildings. The thought made Adam very nervous, but the young boy was determined to be brave and return the gold to Smok’s lair no matter what. ‘After all,’ he reasoned, ‘somebody has to save the castle from dragons.’

Adam took the jar containing his pocket money from under his bed and remembered to grab his coat from the hook behind the door. Then he locked the front door to the farmhouse and ran towards the barn to collect the wheelbarrow. Once he had gotten the hang of the wheelbarrow, which was very heavy indeed, he began on his journey towards the bus stop at the edge of the village. 

Adam had no idea when the next bus would be. He hoped he wouldn’t have to wait too long as he was already starting to feel nervous about the journey and whether or not the driver would let him on with his wheelbarrow. Then the bus came around the bend in the road and stopped right there in front of him.

The doors opened and the driver stared at the young boy, then at the wheelbarrow.  Adam didn’t know what to do. After a moment the bus driver said: ‘Are you getting on or not?’

‘Can I bring my wheelbarrow?’ asked Adam.

The driver paused for a moment. This wasn’t the first time he’d been asked by somebody from one of the villages if they could bring a wheelbarrow onto his bus. Luckily for Adam, the bus wasn’t already full of hay or live chickens, or even a sheep which the driver had once let an old woman bring on board as long as she paid for two tickets.

‘Fine,’ said the driver. ‘Just hurry up.’

After some more heaving and puffing, Adam managed to push the wheelbarrow onto the bus and quickly found himself a seat at the back.

‘Haven’t you forgotten something?’ shouted the driver from the front of the bus.

Adam looked at the bus driver, trying to think what he could possibly mean.

‘You haven’t paid!’

Of course! He had to buy a ticket. Adam jumped up from his seat and ran to the driver. He handed over his jar of pocket money and asked to be taken to Wawel Castle. The driver opened the jar and took out the money for a single trip to Krakow. He issued a ticket from the machine and passed it to Adam along with the jar containing the remainder of his pocket money. Adam walked back to his seat next to the wheelbarrow and sat down.

As the bus drove out of the village, Adam concentrated on the cases in the wheelbarrow. He was afraid to look out of the window because he didn’t like the thought of leaving the village and travelling all by himself. Adam knew everybody in the village, but in a big city like Krakow he would not know a soul and might easily get lost.  

The bus travelled very slowly, stopping every few minutes to pick up more passengers.  

‘This will take forever,’ thought Adam.

Eventually, he grew bored of staring at the suitcases and decided to brave a look out of the window.  He didn’t recognize where he was anymore, and he was afraid that he would not be able to find his way back home. The scenery had changed. It wasn’t green or spacious. The open fields that he was used to had been replaced by tall, grey buildings. Where before there were herds of cattle, now all he could see were crowds of people walking on massive stretches of pavement. Adam felt overwhelmed. ‘Where could all these people possibly have come from?’ he wondered.

Suddenly, the bus came to a halt and the driver shouted back towards Adam that this was his stop. Wawel Castle! Finally he had arrived!

Adam pushed the wheelbarrow up to the guards who were standing on either side of the giant gates. Beyond the gates, Adam could see the imposing castle. It was very big and even a bit scary.   

‘Going on a little holiday?’ asked one of the guards with a wry smile.

‘No,’ said Adam. ‘I have something that belongs to the castle and I am here to return it… so that you don’t get anymore dragons.’

The guards looked down at the suitcases, then back at Adam. Just as they were about to tell Adam to run along, the curator appeared at the gates. Adam recognized him immediately from the news. The young boy seized his chance and opened one of the suitcases and took out a single gold coin. He held the coin up to the curator triumphantly and said: ‘I believe this belongs to you.’

The curator was overjoyed! He could not believe his ears when Adam told him how he had discovered the abandoned cases in his family’s barn. Adam also told the curator how he had gotten the wheelbarrow and his pocket money, and how he had travelled on the bus all the way to Krakow which he had never done before. Quite a crowd had gathered to hear Adam’s story and everybody was very impressed with the young boy.

Then the guards picked up the suitcases and, together with Adam, they followed the curator through the castle to Smok’s lair.

Adam had never been inside a real castle before. He had never even been outside a real castle before. He looked on in wonder as he was led through huge rooms adorned with fancy silks and old paintings. Every room seemed bigger and fancier than the last.

The convoy of people eventually reached the entrance to Smok’s lair and carefully descended the steps. The deeper they went the darker and colder it got, but still they went on until the narrow stairwell opened out into the lair itself.

‘It looks just like it did on the television yesterday,’ Adam said to nobody in particular.

The guards opened the suitcases and Adam and the curator both grabbed big handfuls of the shiny gold coins and began throwing them across the floor in sheer delight. The curator was laughing out loud with a mixture of joy and relief. And Adam was laughing because he was so proud that he had succeeded in his mission to return the gold and keep the castle safe.

‘No more dragons!’ he thought.

Once all of the coins were back where they belonged, Adam started to say goodbye because he had a long journey ahead of him. But the curator was not about to let the young boy depart in such a manner.

‘You really are the bravest boy in the whole city,’ said the curator. ‘You should stay a while so that we might thank you properly.’

Adam wanted very much to stay, but he was thinking about his home and his family and the long bus journey ahead. He said: ‘I would like to stay but I haven't prepared the barn for the harvest or the meal for the evening. My family will be wondering where I am and they will be angry that I have not done all of my chores.’

‘Don't you worry,’ said the curator. ‘You have done a wonderful thing for the city. Now it is our turn to do something for you. Follow me!’

And with that, the curator led Adam up the dark stairwell and out across the main hall of the castle. Along the way, the old man issued instructions to the guards who then barked instructions into their radios. Suddenly the castle seemed to be alive with activity.  

By the time Adam and the curator reached the castle gates, there was a shiny black limousine and a very large truck awaiting their arrival.

Castle guards, in their royal red and gold uniforms, were boarding the back of the truck carrying an array of large and small boxes. A very smartly dressed chauffeur opened the door to the limousine and tipped his hat as Adam got inside.   

The journey back to Adam’s village was much quicker than his original bus journey into the city, and he didn’t even have to spend any of his pocket money!

In no time at all they had reached the village and were soon turning off of the main road towards Adam’s home. 

As the limousine drove up the gravel path towards the house, Adam could see his family standing in the yard. They all looked very worried and very confused at the sight of the limousine and the truck and the guards in their red and gold uniforms. 

When the convoy stopped and Adam got out of the limousine, the whole family rushed towards him: all of them were speaking at once so that Adam found it difficult to understand them and more impossible still to answer their questions.

Just as Adam was busy apologizing for not completing his chores, the curator stepped in and explained how Adam had returned the missing gold to the castle.

‘A very brave boy you have here,’ said the curator as he introduced himself to the family. ‘All of us at the castle are so very grateful.’

Adam’s mother and father were beaming with pride by the time the curator had finished recounting their son’s brave deeds.

Then the curator said: ‘I understand that there are a few things that still need doing around the farm. Please don’t worry about a thing.’ And with that he turned to the guards and nodded.

The guards instantly divided themselves into three groups. The first ran to the barn and began clearing space for the harvested crops, while another group began unloading the crops from the trailer. The third group ran to the house and brought the family dining table out into the farmyard and laid the table with a fine cloth, plates, glasses, and fancy silver cutlery from the castle.

Huge platters of delicious smelling foods were carried from the back of the truck and placed on the table.

Adam’s family seated themselves at the table and the curator proposed a toast in Adam’s honor.  They were surrounded by a guard of honor and Adam thought to himself: ‘This is what is must be like to be royalty.’

The family laughed and ate together, and all the while Adam told them about the tall buildings in Krakow and the crowds of people and the castle and the limousine ride.

It really had been an incredible day. And as Adam enjoyed the wonderful feast, he told himself that he was sure he would never forget his adventure. But he was also very pleased that next year it would be his brother’s turn to stay at home while Adam joined his family in the fields for the harvest.

Adam and the Dragon's Treasure
Find out more
about the contributors

Adam and the Dragon's Treasure

A Polish Story by Eva Fryc

 Adam i smoczy skarb

Bajka polska

Eva Fryc


Adam mieszkał w małej wiosce na południu Polski, w pobliżu dużego miasta Kraków. Dla Adama ulubioną porą dnia był czas kolacji. Nie dlatego, że jego mama przygotowywała najlepsze jedzenie na świecie, ale dlatego, że w czasie kolacji cała rodzina zasiadała przed telewizorem i oglądała wiadomości. Żadnej lekcji w szkole nie dało się porównać z historiami, o których Adam dowiadywał się z wiadomości: o ludziach o egzotycznym wyglądzie, żyjących w innych kulturach, o klęskach żywiołowych w krajach, których nigdy nie odwiedził, o najfajniejszych znanych osobach i ich niezwykłym życiu. Jedna z takich historii zmieniła życie Adama na zawsze...

 Pewnego wieczoru, tuż przed żniwami, rodzina zasiadła przy parujących talerzach rosołu z domowym makaronem, gdy rozpoczęło się nadawanie wiadomości. Najważniejszą informacją była tajemnicza kradzież z Zamku na Wawelu w pobliskim Krakowie. W nocy złodzieje wdarli się do jamy smoka wawelskiego i ukradli skarb!

Każdy w Polsce zna opowieść o smoku, który mieszkał na Wawelu setki lat temu. Smok żył w pieczarze pod zamkiem i zjadał bydło należące do króla. Król zaoferował rękę swojej córki temu, kto zabije potężnego smoka. Wielu odważnych rycerzy i szlachciców próbowało tego dokonać, ale ponieśli porażkę. W końcu potężnego smoka udało się zabić prostemu szewcowi.

Każda dziewczynka i każdy chłopiec wie, że smoki śpią na drogocennych łożach ze złotych monet.

W pieczarze wawelskiego smoka było właśnie takie złote łoże, a gdy smok został zabity, król nie usunął z niej złota, bowiem chciał, by inne smoki nadal myślały, że smok wawelski wciąż mieszka na zamku. „W ten sposób – powiedział Król – Smoki już nigdy nie będą mnie niepokoić!”  

I tak złote monety pozostały w smoczej pieczarze przez setki lat, albowiem każdy nowy król wierzył, że złoto przyniesie jego ludowi szczęście.

Złote monety leżały w pieczarze przez cały czas, aż do chwili, gdy zostały skradzione. I właśnie jedząc kolację przed telewizorem, Adam dowiedział się o kradzieży.    

Reporterka zdawała relację z zamku na Wawelu. News report

Przeprowadzała wywiad z wysokim olicjantem. Policjant powiedział: „Myślimy, że złodzieje weszli do zamku w dzień, podając się za turystów. Musieli schować się w ciemnym kącie smoczej jamy i poczekać, aż zamek zostanie zamknięty. Następnie do dwóch dużych walizek naładowali tyle złota, ile byli w stanie. To –  powiedział, wskazując na miejsce na podłodze – jest wszystko, co pozostało z drogocennych, złotych monet.”

   Kamerzysta zrobił zbliżenie kilku złotych monet, które leżały rozsypane na podłodze.

   Obok policjanta stał żałośnie wyglądający kustosz zamku. Trząsł głową i mówił coś niewyraźnie o tym, jakie to nieszczęście spotkało zamek i miasto Kraków.

   Ojciec Adama wysapał: „I cały skarb przepadł!”

  „Co będzie, gdy pojawi się jakiś inny smok i zobaczy, że nie ma złota? –  zapytał Adam.  – Będzie wtedy wiedział, że smoka już nie ma? Zamek znów może zostać zaatakowany i po tylu latach będziemy mieli następnego smoka!”

   Basia, starsza siostra Adama, zachichotała w duchu i powiedziała: „Niech lepiej Król idzie do banku i weźmie trochę złota, póki nie jest za późno”.

   Rodzina zaśmiała się i wróciła do delektowania się pysznym rosołem. Adamowi wydawało się, że nikt już nie wierzy w smoki. Może więc nie było się czego obawiać?

Następnego dnia Adam wstał wczesnym rankiem, razem z resztą rodziny. Jego rodzice, starsi bracia i siostra wychodzi na pole, żeby zebrać plony. Miało ich nie być przez cały dzień. Pola leżały daleko od gospodarstwa, musieli więc wyjść bardzo wcześnie. Każdego czekała ciężka praca.

   W każde żniwa jeden z członków rodziny zostawał w domu, żeby zaopiekować się zwierzętami w gospodarstwie i zrobić w stodole miejsce na plony. Jego zadaniem było również przygotowanie uczty dla głodnej rodziny wracającej do domu. Tego roku wypadło na Adama.
   Gdy rodzina wyruszyła traktorem, Adam zebrał resztki jedzenia dla zwierząt i poszedł do stajni, by nakarmić konie sianem. Potem wydoił krowy i wyprowadził je na pastwisko.
   Jego następnym zadaniem było uprzątnięcie stodoły.

   Adam otworzył duże drzwi i wszedł do środka. W stodole chłopiec zauważył dziwny, złotawy blask bijący z ciemnego kąta. "Ciekawe, co to takiego", pomyślał i poszedł sprawdzić.

   Gdy zbliżył się do migoczącego blasku, nie wierzył własnym oczom. Na podłodze ujrzał... złoto!  Otwartą walizkę pełną złota! Obok tej walizki była druga, jeszcze zamknięta. Adam był zdumiony. Był pewny, że jest to złoto z jamy smoka.

   „Złodzieje musieli uciekać i na pewno ukryli walizki tutaj, żeby policja ich nie znalazła” –   pomyślał. 
   Adam pobiegł z powrotem do domu, żeby powiedzieć o znalezisku swojej rodzinie. Ale gdy dotarł na miejsce przypomniał sobie, że nikogo nie ma w domu. Pobiegł więc do telefonu, podniósł słuchawkę... i zatrzymał się. Do kogo miał zadzwonić? Nie miał numeru do zamku. Mógł zadzwonić na policję, pomyślał, ale pewnie nikt by mu nie uwierzył. Odłożył telefon i zastanowił się przez chwilę.

  Nagle Adam wiedział, co powinien zrobić. Pobiegł do stodoły, zebrał złote monety i zamknął walizkę. Potem przyprowadził taczkę ze stajni i z wielkim trudem i wysiłkiem załadował na nią obie walizki. 

   Kolejna część planu nie wydawała mu się przyjemna. Zamierzał pojechać autobusem do Krakowa i osobiście zwrócić złoto. Adam nigdy w życiu nie jechał autobusem i nigdy nie był w dużym mieście, takim jak Kraków, z tysiącami ludzi, głośnym ruchem ulicznym i wysokimi budynkami. Sama myśl o tym wprawiała Adama w zdenerwowanie. Chłopiec zdecydował jednak, że będzie dzielny i zwróci złoto do jamy smoka, bez względu na wszystko. „W końcu – pomyślał – ktoś musi uratować zamek przed smokami”.


   Adam wyjął spod łóżka słój, w którym trzymał kieszonkowe, i złapał płaszcz zawieszony na haku za drzwiami. Potem zamknął drzwi do domu i pobiegł do stodoły po taczkę. Kiedy już udało mu się pchnąć taczkę, która była niesamowicie ciężka, ruszył w drogę, kierując się w stronę przystanku na obrzeżach wsi. 

   Adam nie miał pojęcia, kiedy przyjedzie następny autobus. Miał nadzieję, że nie będzie musiał czekać zbyt długo –  już zaczynał się denerwować przed podróżą i zastanawiał się, czy kierowca pozwoli mu wsiąść do autobusu z taczką. Wtedy zza zakrętu drogi wyjechał autobus i zatrzymał się dokładnie przed Adamem.

   Drzwi otworzyły się i kierowca spojrzał na chłopca, a potem na jego taczkę. Adam nie wiedział, co ma robić. Po chwili kierowca zapytał: „Wsiadasz, czy nie?”

   „Czy mogę wsiąść z taczką?” zapytał Adam.

   Kierowca zastanowił się przez chwilę. Nie po raz pierwszy ktoś z wioski pytał go, czy może wsiąść z taczką. Na szczęście dla Adama, autobus nie był jeszcze wypełniony sianem i żywymi kurczakami, nie było też w nim żadnej owcy, jak kiedyś, gdy kierowca zgodził się, by starsza kobieta wsiadła z nią do autobusu, o ile kupi dwa bilety.

   „W porządku”, powiedział kierowca. „Tylko się pośpiesz”.

   Adam po raz kolejny męczył się i sapał, ale w końcu udało mu się wepchnąć ciężką taczkę do autobusu i szybko znaleźć miejsce z tyłu.

   „Nie zapomniałeś o czymś?” krzyknął kierowca z przodu pojazdu.

   Adam spojrzał na kierowcę, próbując odgadnąć, co mógł on mieć na myśli.

   „Nie zapłaciłeś!”

   Oczywiście! Musiał kupić bilet. Adam wyskoczył ze swojego miejsca i podbiegł do kierowcy. Podał mu słój z kieszonkowym i poprosił o podwiezienie na Wawel. Kierowca otworzył słój i wyjął tyle, ile kosztował bilet do Krakowa. Wydrukował bilet z urządzenia i podał go Adamowi razem ze słojem i resztą kieszonkowego. Adam wrócił na swoje miejsce obok taczki i usiadł.

   Gdy autobus wyjechał ze wsi, Adam skupił się na walizkach leżących na taczce. Bał się wyglądać za okno, bo nie podobała mu się myśl o opuszczeniu wioski i samotnej podróży. Adam znał wszystkich we wsi, ale w dużym mieście, takim jak Kraków, nie znał żywej duszy i mógł łatwo się zgubić. 


Autobus jechał bardzo wolno, zatrzymując się co kilka minut, by zabrać pasażerów. 

   „To potrwa wieczność” pomyślał Adam.

  W końcu znudziło mu się gapienie na walizki i zdecydował, że odważnie wyjrzy za okno. Nie rozpoznawał już okolicy i bał się, że nie będzie potrafił znaleźć drogi powrotnej do domu. Zmieniła się sceneria. Okolica nie była już zielona i pełna przestrzeni. Rozległe pola, do których był przyzwyczajony, zastąpiły wysokie, szare budynki. Tam, gdzie niedawno były stada bydła, widział teraz tłumy ludzi poruszających się po długich chodnikach. Adam czuł się przytłoczony. „Skąd się wzięli ci wszyscy ludzie?” zastanawiał się.

   Nagle autobus zatrzymał się i kierowca krzyknął do Adama, że tu musi wysiąść. Zamek na Wawelu! Nareszcie dotarł na miejsce!

   Adam, pchając taczkę, podszedł do strażników, którzy stali po obu stronach ogromnej bramy. Za bramą widać było imponujący zamek. Był on bardzo duży i nawet trochę straszny.   

   „Jedziesz na wakacje?” zapytał jeden ze strażników z kpiącym uśmieszkiem.

   „Nie” powiedział Adam. „Mam coś, co należy do zamku i przyszedłem, żeby to zwrócić... żeby już nie było więcej smoków”.

  Strażnicy spojrzeli na walizki, a potem na Adama. W chwili, gdy chcieli powiedzieć Adamowi, że ma sobie pójść, przy bramie pojawił się kustosz. Adam od razu go rozpoznał, widział go przecież w wiadomościach. Chłopiec postanowił wykorzystać swoją szansę, otworzył więc walizkę i wyjął jedną złotą monetę. Triumfalnie uniósł rękę i powiedział do kustosza: „To chyba należy do pana”.
   Kustosz był w siódmym niebie! Nie wierzył własnym uszom, gdy Adam powiedział mu, jak znalazł porzucone walizki w stodole. Adam powiedział też kustoszowi, jak zaopatrzył się w taczkę, zabrał kieszonkowe i pojechał autobusem do Krakowa, czego wcześniej nigdy nie robił. Wokół Adama zebrał się tłum ludzi –  każdy chciał wysłuchać historii chłopca, który zrobił na wszystkich wielkie wrażenie.

   Strażnicy wzięli walizki i razem z Adamem podążyli za kustoszem przez zamek do jamy smoka.

   Adam nigdy wcześniej nie był w prawdziwym zamku. Nigdy nawet nie był obok prawdziwego zamku. Patrzył ze zdumieniem, gdy prowadzono go przez ogromne sale ozdobione wymyślnymi jedwabiami i starymi obrazami. Każdy kolejny pokój wyglądał na większy i bardziej wysmakowany niż poprzedni.
   Grupka dotarła wreszcie do wejścia do smoczej jamy. Ostrożnie zeszli po schodach. Im głębiej schodzili, tym ciemniej i zimniej się robiło, ale szli dalej, aż wąskie schody skończyły się i ujrzeli pieczarę.

   „Wygląda dokładnie tak, jak wczoraj w telewizji” – powiedział Adam, nie zwracając się w sumie do nikogo.

   Strażnicy otworzyli walizki, a Adam i kustosz zaczęli wyjmować wielkie garście błyszczących, złotych monet i rzucać je na podłogę, nie posiadając się przy tym z radości. Kustosz śmiał się głośno, z uczuciem szczęścia i ulgi. Adam również się śmiał, bo był tak dumny, że jego misja zakończyła się sukcesem  – zwrócił złoto i ochronił zamek.

   „Już nigdy więcej smoków!”, pomyślał.

   Kiedy wszystkie monety znalazły się na swoim miejscu, Adam zaczął się żegnać, czekała go bowiem długa podróż. Ale kustosz nie zamierzał rozstać się z chłopcem w taki sposób.

   „Naprawdę jesteś najodważniejszym chłopcem w całym mieście” powiedział kustosz. „Musisz zostać na chwilę, żebyśmy mogli ci odpowiednio podziękować”.

   Adam bardzo chciał zostać, ale pomyślał o domu i swojej rodzinie, i o długiej drodze, która była przed nim. „Chciałbym zostać”, powiedział, „ale nie przygotowałem stodoły na plony, ani nie zrobiłem posiłku na wieczór. Rodzina będzie się zastanawiać, gdzie jestem. Będą na mnie źli, że nie zrobiłem wszystkiego, co miałem do zrobienia”.

   „Nie martw się”, powiedział kustosz. „Zrobiłeś coś wspaniałego dla miasta. Teraz nasza kolej, by zrobić coś dla ciebie. Chodź za mną!”

Mówiąc to, kustosz poprowadził Adama po ciemnych schodach w górę. Następnie przeszli przez główną salę zamku. Po drodze starszy człowiek wydawał instrukcje strażnikom, którzy zaraz wykrzykiwali polecenia przez swoje nadajniki radiowe. Nagle zaczęło się wydawać, że zamek jest pełen życia. 

Kiedy Adam i kustosz doszli do bramy zamku, czekała przed nią błyszcząca, czarna limuzyna, a obok niej stała duża ciężarówka.

Strażnicy zamkowi, ubrani w czerwono-złote mundury, wsiadali na tył ciężarówki, niosąc mnóstwo małych i dużych pudeł. Elegancko ubrany szofer otworzył drzwi limuzyny i dotknął ręką czapki, gdy Adam wsiadał do samochodu. 

 Podróż powrotna do wioski Adama była o wiele szybsza, niż jego pierwszy przejazd do miasta, i nawet nie musiał wydawać swojego kieszonkowego!

W mgnieniu oka dotarli do wioski i po niedługim czasie skręcili z głównej drogi na ścieżkę prowadzącą do domu Adama. 

Gdy limuzyna zbliżała się po żwirowej dróżce do domu, Adam zobaczył swoją rodzinę stojąca w ogrodzie. Wszyscy wyglądali na bardzo zaniepokojonych i zmieszanych na widok limuzyny, ciężarówki i strażników w czerwono-złotych mundurach. 

Kiedy konwój zatrzymał się i Adam wysiadł z limuzyny, cała rodzina rzuciła się w jego kierunku: wszyscy mówili jednocześnie, dlatego Adamowi trudno było ich zrozumieć, a tym bardziej odpowiedzieć na ich pytania.

Gdy Adam przepraszał, że nie dokończył swoich zadań, kustosz odezwał się i wyjaśnił, jak Adam przywiózł utracone złoto na zamek.

"Macie bardzo odważnego chłopca” powiedział kustosz, gdy przedstawił się rodzinie. „Wszyscy na zamku jesteśmy bardzo wdzięczni”.

Rodzice Adama pękali z dumy, gdy kustosz skończył opowieść o odważnych czynach ich syna.

Następnie kustosz powiedział: „Rozumiem, że w gospodarstwie zostało jeszcze kilka rzeczy do zrobienia. Nie musicie się niczym martwić”. Po tych słowach odwrócił się do strażników i skinął głową.

   Strażnicy natychmiast podzielili się na trzy grupy. Pierwsza pobiegła do stodoły i zaczęła robić miejsce na zebrane plony, gdy druga zabrała się za rozładunek plonów z przyczepy. Trzecia grupa wbiegła do domu i wyniosła stół z jadalni do ogrodu. Stół nakryto pięknym obrusem, zastawą, kieliszkami i zdobnymi srebrnymi sztućcami z zamku.

   Z ciężarówki przyniesiono ogromne talerze z cudownie pachnącymi potrawami i rozstawiono na stole.

   Rodzina Adama zasiadła przy stole, a kustosz wniósł toast na cześć chłopca.  Wokół nich strażnicy pełnili wartę honorową, a Adam pomyślał: „Czyli tak to wygląda w rodzinie królewskiej”.

   Rodzina śmiała się razem i zajadała, a Adam przez cały czas opowiadał im o wysokich budynkach Krakowa, tłumach ludzi, zamku i podróży limuzyną.

  To był naprawdę niesamowity dzień. Gdy Adam rozkoszował się wspaniałą ucztą, powiedział sobie, że na pewno nigdy nie zapomni swojej przygody. Ale był też bardzo zadowolony, że w następnym roku przyjdzie kolej na jego brata, by został w domu, a Adam dołączy do swojej rodziny na żniwach.



Other Polish Stories

The Brothers Who Met Poverty

The Brothers Who Met Poverty

Language: English/Polish  Origin: Poland

Once upon a time, in a faraway village by a great river, there lived two brothers named Antek and Jonek...

Enjoy this story in: English Polish



Language: English/Polish  Origin: Poland

A war time tale of a family who get a surprise when two soldiers come knocking at their door.

Enjoy this story in: English Polish

The Fern Flower

The Fern Flower

Language: English/Polish  Origin: Poland

St John’s night is the shortest night of the year. It is on this night that the legendary Fern Flower blooms somewhere in the forest...

Enjoy this story in: English Polish

The Mouse

The Mouse

Language: English/Polish  Origin: Poland

This is the story of a little girl who was not scared of anything… well, at least until she grew a bit older...

Enjoy this story in: English Polish

View All

Your World

Please send us stories, pictures, poems and responses. We’ll display your work in our World Stories Gallery. Enter our national writing and art competitions. Win certificates and prizes.