Listen in English:

Listen in Polish:


How did this story make you feel?

Please choose one

This is how other readers felt

Plus 3147 others

Share this story:

Internet safety:

Share your work

The Brothers Who Met Poverty

The Brothers Who Met Poverty
Find out more
about the contributors

The Brothers Who Met Poverty

A Polish Story by Aleksandra-Dokurno

Once upon a time, in a faraway village by a great river, there lived two brothers named Antek and Jonek.

Jonek was a kind hearted and patient man, always eager to help others, and it was with gratitude that he took over the running of his parents’ farm once they had become too old to care for the animals. Jonek was a successful farmer and soon married a beautiful woman who was as gentle and hardworking as he.

Antek helped his brother at the beginning, but he soon tired of farming and moved on from one job to another, first becoming a carpenter’s apprentice, then a baker’s assistant, and then a blacksmith’s assistant. Being a lazy man, Antek was unable to stay in any one job and would always move on when the work became too hard or tiresome. Finally he settled down and married the daughter of a very rich widow and lived a comfortable and luxurious life which required very little work.

Jonek, despite being a diligent and compassionate man, had no such luck. He toiled in the fields but his crops did not yield very much come harvest time. The wheat that did grow was soon beaten down by angry storms and merciless winds, and his cattle were plagued by disease and hunger.

His wife fell ill, and just as she began to recover, four of his children were struck down by yellow fever.

When he finally ran out of money, Jonek was forced to pay a visit to his heartless brother.

‘Antek, lend me some money,’ pleaded Jonek. ‘My beloved children are ill, my horse is dying, and my ox is lame. I cannot work, and we are so hungry.’

‘Alright, but you must pay me back what you owe and more,’ replied Antek with a smug grin on his face.

Jonek was saddened by his brother’s lack of goodwill, but he had no choice but to borrow the money despite such unreasonable demands.

Jonek borrowed and borrowed from his brother, and Antek let this happen, believing that one day he would be able to take over the family farm and reap the rewards.

It was not too long before the mean brother got his wish. Jonek fell behind in his payments and was unable to continue the upkeep of the farm. Eventually he was forced to search for a new home.

Antek was a very mean fellow and began to move all of his possessions into the farm before Jonek and his family had even had a chance to move out.

Despite his terrible run of bad luck, Jonek remained positive. He told his wife: ‘There is a small house at the very edge of the village where a shepherd once lived. We can just about manage to live in such a place.’

Although he was determined to remain optimistic, Jonek wept as he bid farewell to his childhood home. He left the farm with his wife and seven children. They carried their humble possessions on their backs and made their way towards their new home. Antek was so mean that he even refused to lend them his cart for the journey.

Jonek sold his remaining cattle for less than half what they were worth and tried his best to settle into the little house on the edge of the village.

His wife and children tended a small vegetable patch in the modest garden, while Jonek took on various odd jobs around the village. The family spent many years living an impoverished life, all the time wary of the wolves who roamed in the forest, all the time hungry for food or in need of extra money to buy clothes or medicines.

During those hard years, Antek, the mean hearted brother, became the wealthiest man in the county, but never once did he offer to help his poor brother.

One day, as Antek was hosting a lavish wedding for his eldest daughter, Jonek decided to visit the church to pray for help. In the church he saw his brother and his family – all sitting in the front row, all dressed in extravagant silks and furs and smooth leather boots, while poor Jonek remained at the back of the church: a cold and hungry figure hiding in the shadows.

Once the ceremony had come to an end, Jonek followed the wedding procession towards his old family home. He stayed in the background where he would not be seen, tears filling his eyes, overcome with grief at all that he had lost. When he reached the farmhouse, he stood hunched in the doorway and pleaded with his brother. ‘Brother,’ he whispered, ‘God be with you. I am famished. My wife and children are starving. Take a moment from your festivities to help us, please.’

We don't help idle creaturesUpon seeing his poor brother, Antek growled: ‘I do not help idle creatures.’ And with that he grabbed a bone with barely a few scraps of meat on it and thrust the feeble offering into his brother’s hands.

Jonek was overcome with despair and anger at how his own brother could treat him so callously. He took the bone and ran from the farm into the cold, dark night.  

It was not long before Jonek found himself on the bank of the river. A strange voice inside his head whispered: ‘Why must you suffer so? Jump in, jump in. The water is deep. You can finish this.’ 

But Jonek knew that he could not leave his family to fend for themselves. He slumped down onto the damp grass and began to gnaw on the scraps of meat still left on the bone his brother had given him.

Suddenly, Jonek felt a cold hand on his shoulder, then a quiet voice said: ‘Give some meat to me. Give some to me too.’

The poor farmer slowly turned around and took in the strange sight that stood before him: a tall creature, thin and bony with skin almost translucent in the moonlight. The creature was very pale with dark, sunken eyes. It had red lips that seemed to glow in the darkness, and it wore upon its shoulders a cloak made from spider weds. Atop its head there sat a wreath made from dried ferns. This was a truly ghostly apparition, but Jonek was not afraid.

‘What do you want me to give you?’ asked the poor farmer. ‘You see for yourself that this bone is almost stripped bare of all meat.’

‘You just give me the final scraps,’ whispered the creature. ‘Let me lick the juices clean from the bone. I am Poverty who has been following you for many years. We share everything you and I.’

Jonek jumped to his feet and cried out: ‘You pest! You nuisance! It is your fault that my family and I are suffering from hunger and cold.  It is you who has brought on this wretchedness and misery that plagues my life! I will get rid of you once and for all!’

But Poverty did not move, did not seem disturbed by the poor man’s outburst. She simply looked at him and asked: ‘What will you do to me when no man can hurt me nor kill me? I am an apparition and cannot be harmed.  Give me the bone and I will leave you and your family in peace for one whole day.’

Jonek was very hungry, but he could not resist the offer of one whole day of peace; one whole day without Poverty preying on his family.

He wiped the tears from his eyes and surrendered the bone to the strange creature.

Poverty snatched the bone from Jonek’s shaking hand and began eagerly gnawing every last scrap of meat. Seeing a small hole at the rounded end of the bone, she placed a skeletal hand inside, then another; then, like a ghostly snake, she slid inside the bone so that she could better suck at the juicy marrow hidden in the hollow.

Jonek suddenly had an idea. He found a short twig in the grass at his feet and jammed the twig into the hole, trapping Poverty inside the bone. Then he threw the bone out across the river and watched it splash into the water and sink beneath the murky surface.

As soon as the bone disappeared from sight, Jonek felt peace in his heart, as if a great weight had been lifted for the first time in many years.

Jonek turned away from the river and cast the apparition from his mind forever. He began to whistle a happy tune and, for the first time that he could remember, he began to feel optimistic about the future.

On his way home he passed by the village inn and was greeted by old friends and neighbours. They invited him inside to share a drink. They began to reminisce about old times, and many of the villagers gathered that night recalled Jonek’s hardworking nature and his kindness towards others. They began to ask him if he might help them around their farms or businesses as they all remembered that Jonek was very skilled and very diligent in his work.  

The eldest of the group brought out a stack of gold coins, giving Jonek two hundred pieces of gold with which to buy a horse and provide for his family. Jonek gratefully accepted, vowing to repay the gold as soon as he was able, and immediately returned home to his wife.

By the time Jonek arrived at his little house on the edge of the village, the sun was rising across the fields. He found his wife and children in the garden waiting for him, all of them smiling and joyful.

‘The people of the village came to visit us while you were away and they gave to us this cart full of flour and wheat and barley and beans!’ exclaimed his wife. ‘There is also meat and warm clothes for the children!’

Jonek was overcome with joy and dropped to his knees and said a prayer of gratitude. ‘Finally,’ he thought, ‘the curse of Poverty has been lifted from my family so that we might once more live in peace and happiness.’  

From that day forwards, Jonek’s luck grew from strength to strength. He built a new house for his family and bought a small farm in a neighbouring field. He also bought two horses and some cows and even an ox.

He busied himself in the forest, cutting wood and selling the timber to villagers all across the county. Soon he became so busy that he was able to hire a young farmhand, and he watched with a happy heart as his family grew strong and healthy.

Everybody in the village was pleased for Jonek and his family; everybody except for Antek who grew jealous and resentful of his brother’s good fortune.

One day, Antek invited his brother back to their childhood farm for some hot mead. Jonek, forever willing to forgive his brother’s mean ways, accepted the invitation in the hope that they might once more become friends.

The brothers sat and drank in front of the fire while talking over old times. But it did not take very long before Antek’s mood darkened.  He could not stand to see his brother so happy and contented and he insisted on knowing how Jonek had turned his bad fortune into good. He accused his brother of many foul deeds. ‘Surely you stole money,’ he said. ‘Or perhaps you visited a neighbouring village and took food and cattle during the night?’

Jonek was hurt that Antek should think he had gained good fortune by dishonest means, so he decided to confide in his brother and told him all about how Poverty had haunted his family for many years and how, in the end, he had tricked Poverty by trapping her inside the bone and casting her into the river during the night.  

This news was exactly what the treacherous brother had been waiting for.

After bidding Jonek farewell, he waited until nightfall and then ran down to the river as fast as his legs would carry him. Once there, he jumped into the river and dived down into the murky waters in search of the bone. Eventually his hands landed upon the bone which had settled among the tall weeds in the riverbed.

Antek swam to the surface and climbed out onto the riverbank and hastily pulled the twig from the hole in the end of the bone.

There was a whooshing sound and a very bright light which made Antek drop the bone in fright. Poverty appeared before him and swept him up into her arms, singing at the top of her voice: ‘Oh, my saviour, you have freed me! Now it is you who I will faithfully accompany until the day that you die!’  

Antek grew uneasy. ‘Not me,’ he cried. ‘It is my brother whom you must haunt.’

‘No, my friend,’ hissed Poverty, ‘you have set me free, so it is you who will now have Poverty until the end of your days.’

It was only then that Antek truly realised his terrible mistake.

The mean hearted brother ran from the river, but when he approached his home he found that a fire had taken hold of the roof and his cattle were running free across the fields. His wife ran towards him in distress. She told him how wolves had also attacked the sheep and how the horses were missing from the barn. ‘What are we to do?’ she cried. ‘How could such bad luck have befallen us in a single night?’

Antek fell to his knees, overcome with sadness and guilt at what he had done. And he was also afraid. He was afraid because he knew that his bad luck had only just begun.

As the weeks and months passed, Antek and his family suffered a great deal from hunger and misfortune. Jonek tried to help his brother, but no matter what he did, it seemed that disaster was fated to befell Antek and his family.

Soon Antek grew very ill and there was nothing that anybody could do to help. Every good deed ended in failure, every attempt to help ended in misery. Only Antek knew the reason why... ‘Poverty will not set me free until my death.’ thought the mean brother. ‘It seems I must pay for my misdeeds after all.’

Sometime later, on a quiet winter’s night, Antek passed away in his sleep. And it was only then that Poverty released the family of the curse so that they might start a new life in peace.

As for Jonek and his family, they lived a long and fruitful life. Jonek grew to be an old man and the loving couple became grandparents many times over. The farm remained prosperous and filled in every corner with the laughter of happy children.

The Brothers Who Met Poverty
Find out more
about the contributors

The Brothers Who Met Poverty

A Polish Story by Aleksandra-Dokurno

Bracia i ich Bieda

Dawno, dawno temu, w małej wsi daleko stąd, mieszkało dwóch braci – Antek i Jonek.

Jonek był miłym człowiekiem z dobrym sercem. Zawsze cierpliwy i chętny do pomocy innym, z wdzięcznością przejął rodzinne gospodarstwo kiedy jego rodzice byli już za starzy aby się pracowac na roli i opiekować zwierzętami. Jonek był zdolnym rolnikiem, i wkrótce ożenił się z piękną kobietą, również dobra i pracowita jak on sam.

Antek z początku pomagał bratu, ale szybko się znudził pracą na roli, więc zmieniał prace co raz – na początku został pomocnikiem stolarza, potem pomagał piekarzowi,  a w końcu pracował u kowala. Antek był strasznie leniwy, i nie zdołał utrzymać roboty na długo – zmieniał pracę co raz jak tylko stała się zbyt trudna lub zbyt męcząca. W końcu osiedlił się i ożenił się z córką pewnej bogatej wdowy.  Odtąd jego życie było łatwe i wygodne, pełne luksusu i żadnego wysiłku.

Jonek, chociaż był pracowity i uczciwy, nie miał tyle szczęścia. Harował  w polu, ale uprawy kiepsko rosły, i żniwa były dość nędzne. Jeśli już jakieś zboże urosło, wkrótce  zmarniało w okropnych  deszczach  i burzach , lub zostało zniszczone przez szalejące  wiatry. Jego bydło było nieustannie głodne i nękane chorobami.

Żona Jonka też cierpiała – ciężko zachorowała. A jak już powracała do zdrowia, czworo ich dzieci zachorowało na febrę.

Jak skończyły się im wszystkie pieniądze , Jonek był zmuszony udać się do bezdusznego brata po pomoc.

„Antek, pożycz mi trochę pieniędzy” błagał Jonek. „Moje ukochane dzieci są chore, koń mi zdycha,  a wół kuleje. Nie  mam więc jak pracować, i wszyscy jesteśmy tacy głodni.”

„Dobrze, ale będziesz musiał mi oddać co do grosza, nawet z nawiązką” odpowiedział Antek, uśmiechając się chciwie.

Jonek był bardzo zasmucony że bratu zabrakło współczucia, ale nie miał wyjścia. Pożyczył pieniądze od brata, mimo jego wygórowanych wymagań.

Jonek wciąż zapożyczał  się u brata, a Antek w duchu się cieszył.  Wiedział że pewnego dnia będzie mógł przejąć za długi rodzinne gospodarstwo  tylko dla siebie.

Niewiele czasu minęło, a życzenie złośliwego brata się spełniło. Jonek nie nadążał ze spłatami, i nastąpił dzień kiedy już nie było go stać na utrzymanie gospodarstwa. W końcu został zmuszony aby poszukać nowego domu.

 Chciwy i złośliwy Antek, zaczął się wprowadzać do rodzinnego gospodarstwa jeszcze zanim Antek i jego rodzina opuścili dom.

Pomimo wszystkich tych nieszczęść i prześladującego go pecha, Jonek nie tracił wiary. Mówił żonie: „ Naobrzeżu wsijest mała chatka, w której kiedyś mieszkał pasterz. Powinno jakoś nam się udać tam razem zamieszkać.”

Pomimo determinacji aby zachować resztki optymizmu, Jonek nie mógł się powstrzymać i gorzko zapłakał  na progu rodzinnego domu. Opuścił gospodarstwo razem z żoną i siedmioro dziećmi. Cały swój dobytek taszczyli na plecach, bo niemiłosierny brat odmówił użyczenia fury.

Jonek zmuszony był sprzedać swoje krowy za mniej niż połowę ich wartości, i spróbował jak tylko mógł się zasiedlić w nowym domku na obrzeżu miasta.

Żona i dzieci uprawiały małe warzywne grządki w niewielkim ogródku, podczas gdy  Jonek imał się wszelkich prac gdzie się tylko dało. Cała rodzina spędziła wiele lat w tej chatce, żyjąc nędznie, głodnie i biednie. Wciąż bez pieniędzy na najpotrzebniejsze ubrania, żywność czy lekarstwa. Cały czas żyjąc w obawie przed wilkami które grasowały w pobliskim lesie. Podczas tych trudnych lat, Antek, bezduszny brat, został najbogatszym gospodarzem w całej okolicy. Ale ani razu nie przyszło mu do głowy aby pomóc bratu.

Pewnego dnia, gdy Antek wyprawiał huczne wesele swojej najstarszej córce, Jonek poszedł do kościoła pomodlić się o pomoc. W kościele zobaczył Antka z całą jego rodziną. Siedzieli w przednim rzędzie, wystrojeni w drogie futra, szaty z jedwabiu, i buty z miękkiej skóry,gdy tymczasem Jonek siedział z tyłu, głodny i drżący z zimna w brudnych łachmanach.

Gdy zakończyła się uroczystość w kościele, Jonek dołączył do  orszaku ślubnego i doszedł aż do swojego dawnego gospodarstwa. Trzymał się na uboczu aby nikt go nie rozpoznał, oczy miał pełne łez  gdy w smutku patrzył na to wszystko co utracił. Jak dotarł do domostwa, zatrzymał się stulony w progu, i cichutko poprosił brata: „Bracie” zaszeptał. „Boże Ci pobłogosław. Jestem taki głodny. Moja żona i dzieci są wygłodzone. Wspomóż nas w tym dniu uroczystym, proszę cię.”

Jak Antek zobaczył swego brata biedaka, zawarczał: „Próżniakom nie pomagam.” Wziął ze stołu ogryziony gnat prawie bez mięsa i rzucił bratu nędzną jałmużnę.

Jonek, struchlały z oburzenia i rozpaczy z zachowania brata, wziął gnat w rękę i wybiegł na wieś w ciemną, zimną noc.

Niedługo, Jonek się znalazł na brzegu rzeki, która płynęła niedaleko wsi. Sam sobie szeptnął: „Czemu tak się męczysz? Wskocz, wskocz. Woda jest wystarczająco głęboka – możesz to skończyć…”

Lecz Jonek wiedział że nie może zostawić swojej rodziny – sami by sobie nie poradzili. Opadł na zrosiałą trawę i zaczął ogryzać resztki mięsa z gnatu danego przez brata.

Nagle Jonek poczuł zimną dłoń na ramieniu i usłyszał cichy głos: „Daj mi troszkę mięsa. Daj mi proszę.”

Biedak obejrzał się za siebie i ujrzał dziwne widmo: chude, wysokie stworzenie, a skóra okalająca  wystające kości tak cieniutka  że wyglądała prawie przezroczysta w świetle księżyca. Istota była upiornie blada, a oczy miała zapadłe i podkrążone. Usta były tak niezwykle czerwone, że odbijały światło przy tej trupiej bladości.  Postać była otulona płachtą z pajęczyny, a jej głowę ozdabiał wianek z kruchej, uschłej paproci. Ta okrutna zjawa była  jak z najgorszych koszmarów , ale Jonek nie czuł strachu.

„Czego chcesz ode mnie?” zapytał biedak. „Przecież sama widzisz,  została tylko sama kość .”

„Daj mi resztki” wyszeptała zjawa. „Daj chociaż polizać resztki z kości. Jestem Twoją Biedą, i towarzyszę ci od lat. Dzielimy jeden los, ty i ja.”

Na te słowa zerwał się Jonek na nogi i krzyknął: „Ty szkodniku! Ty nędzo! To przez ciebie moja rodzina cierpi z głodu, z zimna, i chorób . To ty wniosłaś tą nędze i żałość w moje życie! Pozbędę się ciebie raz na zawsze!”

Lecz Bieda nawet nie drgnęła na tego jego krzyki. Odpowiedziała spokojnie: „Co ty mi zrobisz, biedny człowieku? Żadne ludzkie stworzenie mnie ani zranić ani zabić nie może. Ciało moje to tylko mgła, nietykalne. Posłuchaj mnie: Daj mi tą kość, a ja przez jeden dzień zostawię cię w spokoju, ciebie i twoją rodzinę.”

Jonek był bardzo głodny, ale nie mógł odmówić sobie  tego jednego dnia spokoju, bez Biedy prześladywającej jego calą rodzinę.

Otarł oczy z łez, i oddał gnat tej dziwnej istocie.

Bieda wyrwała kość z drżącej ręki Jonka, i zaczęła ochoczo obgryzać każdy najmniejszy kawalątek mięsa. Widząc małą dziurkę w zaokrąglonym końcu kości, włożyła kościstą dłoń w otwór, później drugą, i w końcu wślizgnęła się cała jak upiorny wąż, aby wyssać soczysty szpik ukryty wewnątrz kości.

Widząc to, Jonek wpadł na pewien pomysł. Podniósł z trawy malutką gałąź , i szybko wcisnął ją w otwór w kości, zamykając Biedę w środku. Zamachnął się i rzucił kość jak najdalej, w ciemną wodę. Usłyszał ciche chlapnięcie wody gdy gnat zniknął w zamulonym nurcie rzeki.

Jak tylko kość zniknęła pod wodą, Jonek poczuł spokój w samym sercu, a z jego ramion opadł jakby wielki ciężar który nosił już od lat.

Jonek skierował się do wsi. Jak tylko odszedł od rzeki, przestał myśleć o widmie. Zaczął gwizdać wesołą piosenkę, i po raz pierwszy od wielu lat poczuł przypływ optymizmu .

Po drodze do domu gdy Jonek przechodził obok  wiejskiej karczmy przywitali go starzy znajomi i sąsiedzi. Zaprosili go do środka, aby się z nimi napił. Zaczęli wspominać dawne dobre czasy - wielu ludzi ze wsi zebrało się tej nocy, wspominając pracowitość Jonka, i jego dobre serce. Pytali go czy by mógłby pomóc im przy utrzymaniu gospodarstw i interesów, bo wszyscy wiedzieli że Jonek był wszechstronny i dokładny w swojej pracy.

Najstarszy z całego zgromadzenia wyciągnął stos złotych monet, dał Jonkowi dwieście sztuk,  aby kupił konia i zapewnił rodzinie lepsze życie. Jonek wdzięcznie przyjął dar, przyrzekając ze odda złoto jak tylko będzie mógł.  I szybko udał sie do domu, do żony.

Gdy Jonek dotarł do chatki na brzegu wsi, słońce wschodziło za polami. Żona z dziećmi czekały na niego na działce, wszyscy uśmiechnięci i szczęśliwi.

„Ludzie ze wsi przyszli do nas jak ciebie nie było, i podarowali nam ten wóz pełen mąki, pszenicy, kaszy i fasoli!” wykrzyknęła żona. „Jest także mięso, i ciepłe ubrania dla dzieci!”

Jonek był uradowany. Uklęknął na ziemi i pomodlił się – podziękował Bogu za wszystkie dary.

„Nareszcie,” pomyślał, „przekleństwo Biedy opuściło moją rodzinę, w końcu możemy żyć szczęśliwie i w spokoju.”

Od tego dnia, Jonka szczęście się mnożyło. Zbudował nowy dom dla swojej rodziny,  dokupił ziemi z sąsiedniego gospodarstwa. . Także kupił dwa konie, kilka krów, a nawet woła zaprzęgowego.

Zajął się ścinaniem drzew w lesie, sprzedając drewno ludziom z całej okolicy. Wkrótce był taki zapracowany że zatrudnił młodego parobka do pomocy. Jonka serce radowało się gdy widział jak jego rodzina żyła zdrowo i wesoło.

Cała wieś się cieszyła z powodzenia Jonka.  Wszyscy oprócz Antka. Antek z dnia na dzień stawał się coraz bardziej zazdrosny i rozżalony ze szczęścia brata.

Pewnego dnia, Antek zaprosił brata do dawnego gospodarstwa rodzinnego na kieliszek miodu. Jonek, zawsze gotów przebaczyć bratu, zgodził się na odwiedziny z nadzieją że znów będą mogli przyjaźnić się po bratersku.

Bracia siedzieli i pili przy rozgrzanym kominku, rozmawiając o dawnych czasach. Lecz Antek nie mógł się powstrzymać, i wkrótce się zezłościł. Nie mógł znieść szczęścia i radości swojego brata, i żądał wiedzieć jak Jonek zmienił okropny los na powodzenie. Oskarżył brata : „Pewnie ukradłeś pieniądze,” rzekł. „Lub może zakradłeś się w nocy do sąsiedniej wioski  i podprowadziłeś jedzenie i bydło?”

Jonek był zraniony że Antek mógł go oskarżyć o nieuczciwość, i zdecydował się więc zwierzyć bratu. Opowiedział jak Bieda prześladowała jego rodzinę przez wiele lat, i jak w końcu oszukał Biedę, więziąc ją w kości i rzucając do rzeki.

Właśnie na to czekał podstępny brat.

Antek pożegnał brata, i poczekał aż zapadła noc. Wtedy pobiegł najszybciej jak tylko mógł do brzegu rzeki , i wskoczył do mulistej wody, nurkując aż po dno, szukając gnatu. W końcu poczuł pod ręką długą kość która wystawała z gęstych roślin na dnie rzeki.


Antek wypłynął na brzeg, i pośpiesznie zaczął szarpać gałązkę aż wreszcie udało mu się ją wydostać z otworu w kości.

Nagle zabrzmiał głośny  gwizd, i nastąpiła oślepiająca jasność. Upuścił kość ze strachu. Bieda pojawiła się u jego boku, objęła go czule, wyśpiewując: „Mój zbawco! Wyzwoliłeś mnie! Teraz tobie będę wiernie towarzyszyć aż do dnia twojej śmierci!”

Antek odpowiedział niepewnie: „Nie, pomyliłaś się. Mój brat jest tym którego musisz nawiedzić.”

„Och nie, przyjacielu,” zasyczała Bieda, „ty mnie uwolniłeś,więc to ty będziesz miał Biedę aż do końca twych dni.”

Dopiero wtedy Antek zdał sobie sprawę jak wielki popełnił błąd.

Okrutny brat pędem uciekł od rzeki, lecz kiedy dotarł do domu, zobaczył że dom się pali,  a całe bydło rozbiegło się po polu. Jego żona podbiegła do niego, przygnębiona. Opowiedziała mu jak wilki pożarły ich owce, i że koni nie ma w stajni. „Co teraz zrobimy?” krzyczała. „Jak mógł nas trafić taki pech w jedną noc?”

Antek upadł na kolana, nieszczęśliwy i pełen żałości za swój uczynek. Strasznie się bał. Bał się, bo wiedział że jego pech dopiero się zaczyna.

Mijały tygodnie i miesiące,a Antek i jego rodzina cierpiała z głodu i strapienia. Jonek próbował pomóc bratu jak tylko mógł, lecz pomimo jego pomocy, nieszczęścia i klęski przypadały Antkowi.

Wkrótce Antek ciężko zachorował, i nikt nie był w stanie mu pomóc. Każdy dobry uczynek kończył się niepowodzeniem i  strapieniem. Ale tylko Antek zdawał sobie sprawę dlaczego. „Tylko przez moją śmierć może mnie opuścić Bieda,” pomyślał. „Jednak zapłacę za moje złe uczynki.”

Pewnej zimowej nocy, Antek zmarł we snie. Dopiero wtedy Bieda opuściła jego rodzinę. Klątwa została zdjęta i mogli rozpocząć nowe życie  w spokoju.

A Jonek i jego rodzina żyli długo i szczęśliwie. Jonek z żoną doczekali wnuków, gospodarstwo świetnie prosperowało, a nad wszystkim górował śmiech szczęśliwych dzieci.

Other Polish Stories

Adam and the Dragon's Treasure

Adam and the Dragon's Treasure

Language: English/Polish  Origin: Poland

Adam has always been fascinated by the stories he hears on the news, but he never expected such thrilling stories to take place so close to home.

Enjoy this story in: English Polish



Language: English/Polish  Origin: Poland

A war time tale of a family who get a surprise when two soldiers come knocking at their door.

Enjoy this story in: English Polish

The Fern Flower

The Fern Flower

Language: English/Polish  Origin: Poland

St John’s night is the shortest night of the year. It is on this night that the legendary Fern Flower blooms somewhere in the forest...

Enjoy this story in: English Polish

The Mouse

The Mouse

Language: English/Polish  Origin: Poland

This is the story of a little girl who was not scared of anything… well, at least until she grew a bit older...

Enjoy this story in: English Polish

View All

Your World

Please send us stories, pictures, poems and responses. We’ll display your work in our World Stories Gallery. Enter our national writing and art competitions. Win certificates and prizes.