Listen in English:

Listen in Polish:


How did this story make you feel?

Please choose one

This is how other readers felt

Plus 4261 others

Share this story:

Internet safety:

Share your work


Find out more
about the contributors


A Polish story by Deb Scott-Lovric (from Anna Sakol's family story)

Once upon a time, not so long ago, in a small house in a small village in the East of a big country, there lived a widow with lots of children. She was young and quite beautiful, and she lived in a small house with her mother and father and all of her children. 

The family were very poor and were always hungry because there was a war on and their country had been invaded by a foreign army. They grew cabbages and carrots in their back yard.  They also had a chicken which provided the family with eggs, but still they were hungry.

The children did not go to school because all the schools were closed. They were even banned from learning their own language! However, the children were lucky because their mother had been the cleverest girl in her class when she was younger, and so she was able to teach them everything they needed to know. At night she taught them to read and write. And every day she took the eldest children into the forest to show them where the edible mushrooms grew.  She showed them which plants were poisonous and which roots you could eat, and even which plants had juicy leaves which could be chewed. But still the children went hungry.

One day, early in the morning, while everyone was upstairs in bed, there was a knock knocking sound at the door.

‘Don't answer it!’ said Grandma. ‘It might be soldiers coming to take us away!’

‘Don't answer it!’ said Grandpa. ‘You might be arrested for teaching the children!’

‘Don't answer it!’ cried the children. ‘We're scared!’

‘Don't be silly. Soldiers don't knock! It might be a neighbour who needs our help,’ said the widow, and she went downstairs to open the door.

But the widow was wrong.  When she opened the door there were indeed two soldiers.  One fair and one dark, both dressed in grey uniforms, both with guns thrown across their shoulders. The fair haired soldier held up a big dirty sack.

‘Oh!’ gasped the widow.

‘We are working in the fields today and we want chips for lunch. Here, cook these!’ he said, and pushed the dirty sack into her hands.

‘We will be back at twelve noon,’ said the dark haired soldier. ‘Have the chips ready by then.’ And with that the soldiers turned around and headed off towards the neighbouring farm.

Chips,’ thought the widow. ‘What are chips?

By this time the entire family had come scurrying down the stairs to see what was happening.

‘What are chips?’ she asked them. But none of the family had ever heard of such a thing, not even her Grandma and Grandpa.

‘What's in the sack?’ asked the children.

‘Is it a cat?’ enquired the youngest.

‘Or flour,’ suggested the eldest.

‘Or a present from Father Christmas!’ exclaimed the greediest.

But it was none of those things.  When the widow opened up the sack, she revealed big, lovely, muddy, white fleshed new potatoes. They family all gasped in amazement. They had not seen so many potatoes since before their father went to war.

‘How am I going to make chips out of these?’ asked the widow again. ‘I do not know what chips are!’

Now it was Grandma's turn to speak up. ‘Don't be silly!’ she said, as she took the sack from her daughter. ‘They are potatoes. We know how to cook potatoes! We will scrub them and peel them and boil them for the soldiers. Then we will make a soup from the peelings for ourselves! Come on kids, let's set to!’

Grandma gave each child a handful of potatoes to wash and peel. When that was done she built a fire in the grate and hung the biggest cooking pot over the flames. Then she poured in fresh water and the chopped potatoes. The whole family sat around the open fire watching the water bubble and boil.

‘Those soldiers made a very big fuss for this,’ mused the youngest child.

‘It's not so special,’ said the eldest.

And that's when the grown-ups started worrying...maybe it's not special enough! Maybe the soldiers will be angry! 

‘Maybe we should add some herbs,’ said Grandma.

‘And maybe a few cabbage leaves,’ said the widow, adding some to the pot.

‘And a few mushrooms,’ said Grandpa.

‘Of course!’ cried the widow, and sent the eldest children into the forest to collect the biggest, juiciest mushrooms, plants and berries.

When they returned, everyone added just a few more ingredients, and then just a few more...and then a few more still, until they had made a pot of the most delicious smelling stew that simmered and sizzled and sent sumptuous smells wafting around the little kitchen so that the children’s bellies rumbled and their eyes grew wide with hunger.

‘When can we eat?’ they asked.

‘When the soldiers have gone,’ said the widow, as she put a lid on the pot so that they would not be tempted by the wonderful smells.

Just then there came a knock knocking at the door. It was twelve noon.

‘Sit down and sit still!’ the widow said to her children. ‘And hide the potato peelings so that we can use them to make our soup.’

The widow opened the door and invited the soldiers to come in and sit at the table in the little kitchen. The children watched as the soldiers took off their caps and sat in the chairs at the little table.

The table was set with two bowls, two spoons, and two forks. All eyes were on the soldiers as the widow carried the pot from the fire to the table. The fair haired soldier took some rye bread from his pocket and tore off chunks to share with his friend as the pot was put in front of them...what if they don't like it? What will they do?

The widow lifted the lid from the pot. The soldiers both stared in disbelief as she ladled the chunky potato broth into their bowls.

‘What is this?!’ cried the soldiers. ‘We want chips!’

The children looked on anxiously as the widow explained, ‘This is how we cook chips.’

‘This isn't how to cook chips!’ the dark haired soldier shouted, as he wrestled the ladle from the widow and threw it back in to the pot.

‘Sit down!’ said the fair haired soldier to his friend. ‘I'm hungry. Let's eat.’

‘But I wanted chips!’

‘At least try it,’ said his friend. With that he lifted his spoon, gently blowing so that the steam curled around his hands. The children watched droplets of condensation form on the edges of his glasses. The potatoes were very hot. Suppose they were too hot!

The fair haired soldier at last put the spoon to his mouth and slurped through his teeth.

‘Well?’ asked the dark haired soldier.

The fair soldier spat the potatoes all over the table. ‘What is this pig swill!’ he shouted.

The widow stepped back in case the soldier intended to hit her. The children cowered. The baby cried and was shushed by Grandma.

‘You are feeding us food that is only fit for pigs!’ he said, his face twisted in anger.  He got up from the table and hoisted his rifle across his shoulder, pulling the strap taut against his chest.

The children watched in fear as his thumb stroked the rough leather of the strap.

‘I'm sorry,’ said the widow, backing further away from the table, ‘it is our favourite recipe.’

Favourite recipe! It is Pigswill!’ he repeated, almost laughing.

‘Your favourite recipe is pigswill!’ mocked the dark haired soldier.

‘Come on!’ said the fair haired soldier to his friend, ‘let's leave this pig palace! Stupid peasants don't even know how to cook chips! Ha!’

And with that they both walked out of the widow’s home, laughing to themselves at how stupid the peasants were that they did not even know how to cook chips.

When they were sure that the soldiers were gone for good, the family added the potato peelings to the pot and cooked the whole lot up, even adding some more herbs for extra flavour.  Then they all gathered around the table and shared the most wonderful stew they had ever tasted, dunking big chunks of the soldier’s rye bread into the steamy broth until their tummies were full to bursting.

Find out more
about the contributors


A Polish story by Deb Scott-Lovric (from Anna Sakol's family story)


Pewnego razu, nie aż tak dawno temu, w małym domu w wiosce na wschodzie dużego kraju, żyła wdowa, która miała wiele dzieci. Była młoda, ładna i mieszkała w małym domu ze swoją matką , ojcem i dziećmi.     

Rodzina była bardzo uboga i wszyscy byli wiecznie głodni ponieważ działo się to w czasie wojny, a ich kraj został najechany przez obcą armię. W ogródku za domem hodowali kapustę i marchewkę. Mieli także kurę, która zaopatrywała rodzinę w jajka, lecz mimo tego byli głodni.

Dzieci nie chodziły do szkoły bo szkoły były zamknięte. Zakazano im nawet nauki ich własnego języka! Pomimo tego, dzieci miały duże szczecie ponieważ ich mama była najbystrzejszą  dziewczyną w szkole gdy była młodsza, więc była w stanie nauczyć ich wszystkiego, co powinni wiedzieć. Nocami, uczyła ich czytania i pisania. Każdego dnia brała najstarsze dzieci do lasu aby pokazać im gdzie rosną jadalne grzyby. Pokazywała im, które rośliny są trujące, których korzenie nadają się do jedzenia, a nawet, które rośliny mają soczyste liście, które można żuć. Pomimo tego, dzieci chodziły głodne. 

Pewnego dnia, wcześnie rano, kiedy wszyscy jeszcze spali na górze, usłyszeli pukanie do drzwi. 

- Nie otwieraj! - powiedziała Babcia. -Możliwe, że to żołnierze, którzy przyszli nas stąd zabrać!

- Nie otwieraj! - powiedział Dziadek. - Możesz zostać aresztowana za to, że uczysz dzieci!

- Nie otwieraj- wykrzyczały dzieci. - Boimy się!  

- Nie bądźcie niepoważni! Żołnierze nie pukają do drzwi. Może to tylko sąsiad, który potrzebuje naszej pomocy.- Powiedziała wdowa i zeszła na dół aby otworzyć drzwi. 

Jednak wdowa się myliła. Kiedy otworzyła drzwi, stało przed nią dwóch żołnierzy. Jeden o jasnej, a drugi o ciemnej karnacji, obydwoje ubrani w szare mundury, obydwoje z karabinami przewieszonymi przez ramię. Żołnierz o jasnych włosach trzymał duży, brudny worek.

- Oh!- Wykrztusiła wdowa.

- Pracujemy dzisiaj w polu i chcemy frytki na obiad.  Tu, ugotuj to!- Powiedział  i wepchnął brudny worek w ręce wdowy.

- Będziemy z powrotem w południe- powiedział żołnierz z ciemnymi włosami. - Niech frytki będą gotowe na czas. - Z tymi słowami, żołnierze obrócili się i odeszli w kierunku sąsiedniego gospodarstwa.

- Frytki, - pomyślała wdowa. - Co to frytki? 

W tym czasie cała rodzina przygnała po schodach na dół, by zobaczyć co się dzieje. 

- Co to frytki?- spytała ich wdowa. Jednak nikt z rodziny nigdy o niczym takim nie słyszał, nawet Babcia i Dziadek.

- Co jest w tym worku? - spytały dzieci. 

- Czy to kot? - spytało najmłodsze.

- Może mąka? - zasugerowało najstarsze.

- Albo prezent od Świętego Mikołaja!- zawołało to najbardziej zachłanne.

Nie była to jednak żadna z tych rzeczy. Kiedy wdowa otworzyła worek, odkryła wielkie, piękne, obłocone, mięsiste, młode ziemniaki. Cała rodzina westchnęła ze zdumienia. Ostatni raz widzieli tyle ziemniaków zanim ich ojciec poszedł na wojnę.

- Jak ja mam zrobić z tego frytki?- zapytała wdowa ponownie.- Nawet nie wiem czym są frytki!

Wtedy przyszła kolej by Babcię przemówiła. - Nie bądź nie poważna! -Powiedziała i wzięła worek z rąk córki. - To są ziemniaki. Wiemy jak gotować ziemniaki! Wyszorujemy, obierzemy i ugotujemy je dla tych żołnierzy. Potem zrobimy zupę z obierek dla nas! Dalej dzieciaki, przygotujmy się!

Babcia dała każdemu z dzieci garść ziemniaków do umycia i obrania. Kiedy je przygotowały, rozpaliła ogień pod rusztem i powiesiła największy garnek nad płomieniem. Następnie wlała świeżą wodę i wrzuciła do środka pokrojone ziemniaki. Cała rodzina usiadła wokół ognia wpatrując się we wrząca i gotująca się wodę.

- Ci żołnierze zrobili z tego niezłe zamieszanie- dziwiło się najmłodsze dziecko.

- To nic takiego specjalnego-  powiedziało najstarsze.

I wtedy dorośli zaczęli się martwić... może nie jest to dostatecznie specjalne! Może żołnierze się rozzłoszczą!

- Może powinniśmy dodać trochę ziół,- powiedziała Babcia.

- Może też kilka liści kapusty,-  powiedziała wdowa, dodając kilka do garnka.

- I parę grzybków,- dodał Dziadek.

- Oczywiście!- wykrzyknęła wdowa i posłała najstarsze dzieci do lasu, aby zebrały największe, najsoczystsze grzyby, rośliny i jagody.

Kiedy wrócili, każdy dodał jeszcze trochę. . . i potem jeszcze troszkę więcej składników. Po chwili gotowali przepysznie pachnący gulasz, który dusząc się na wolnym ogniu skwierczał i rozsyłał wyśmienite zapachy. Te, unosząc się dookoła małej kuchni, sprawiały, że brzuchy dzieci burczały coraz bardziej a ich oczy robiły się coraz większe z głodu.

- Kiedy my możemy jeść?- spytały dzieci.

- Kiedy żołnierze sobie pójdą- powiedziała wdowa, i położyła pokrywkę na garnek, żeby nie kusić dzieci wspaniałymi zapachami.

I właśnie wtedy usłyszeli pukanie do drzwi. Było samo południe.

- Usiądźcie spokojnie!- Powiedziała wdowa do swoich dzieci. - Schowajcie obierki z ziemniaków żebyśmy mogli zrobić nasza zupę.

Wdowa otworzyła drzwi i zaprosiła żołnierzy do środka aby usiedli przy kuchennym stole.

Dzieci patrzyły jak żołnierze zdejmują czapki i siadają na krzesłach za małym stołem.

Stół był zastawiony dwiema miskami, dwiema łyżkami i dwoma widelcami. Kiedy wdowa niosła garnek znad ognia na stół, wszystkich oczy skupione były na żołnierzach. Żołnierz o jasnych włosach wyjął razowy chleb z kieszeni i połamał go na mniejsze kawałki by podzielić się ze swoim kolegom gdy garnek z gulaszem został położony przed nimi. . . co jeśli nie będzie im smakować? Co wtedy zrobią?  

Wdowa podniosła pokrywkę od garnka. Obaj żołnierze wpatrywali się z niedowierzaniem, podczas gdy ona nabierała chochlą rosół i masywne kawałki ziemniaków by przelać je do ich misek. 

- Co to jest?- wykrzyczał jeden z żołnierzy. - Chcemy frytki!

Dzieci patrzyły zaniepokojone kiedy wdowa tłumaczyła, - My tak gotujemy frytki.

- Nie tak gotuje się frytki!- Krzyknął żołnierz o ciemnych włosach, wydzierając chochlę z rąk wdowy i wkładając ją z powrotem do garnka.

- Usiądź!- Powiedział żołnierz o jasnych włosach do swojego kolegi. -Jestem głodny. Zjedzmy to.

- Ale ja chciałem frytki!

- Chociaż spróbuj, - powiedział jego kolega. Z tymi słowami podniósł swoją łyżkę i podmuchał    delikatnie aż para zawirowała wokół jego rąk. Dzieci wpatrywały się w wodę, która skraplała się na brzegach jego okularów. Ziemniaki były bardzo gorące.  Może nawet zbyt gorące!

Żołnierz o jasnych włosach w końcu włożył łyżkę do ust siorbiąc zupę przez zęby.

- I co?- spytał żołnierz o ciemnych włosach.

Żołnierz o jasnej karnacji splunął wokół stołu. - Co za świńskie pomyje!- wykrzyczał.

Wdowa odsunęła się na wypadek gdyby żołnierz chciał ją uderzyć. Dzieci skuliły się ze strachu. Najmłodsze dziecko zaczęło płakać i Babcia musiała je uciszyć.

- Karmicie nas jedzeniem, które nadaje się tylko dla świń!- Powiedział, a jego twarz wykrzywiła się w złości. Wstał od stołu i ciągnąc za pasek rozpięty na wskroś jego piersi, przewiesił broń przez ramię.

Dzieci patrzyły w strachu podczas gdy jego kciuk gładził szorstką skórę paska od karabinu.

- Przepraszam,- powiedziała wdowa, odsuwając się dalej od stołu. - To jest nasz ulubiony przepis.

- Ulubiony przepis! To są świńskie pomyje! - odpowiedział, prawie przez śmiech.

- Wasz ulubiony przepis to świńskie pomyje!- przedrzeźniał ją żołnierz z ciemnymi włosami.

- Chodź!- Powiedział żołnierz o jasnych włosach do swego kolegi, - Zostawmy ten świński pałac! Ci głupi chłopi nie wiedzą nawet jak przygotować frytki! Ha!

To powiedziawszy, obydwoje wyszli z domu wdowy, nabijając się z tego jak głupi są chłopi, którzy nawet nie wiedza jak usmażyć frytki.

Kiedy już upewnili się, że żołnierzy poszli na dobre, rodzina dodała obierki od ziemniaków do garnka i zagotowała całość ponownie, dodając jeszcze więcej ziół dla wyraźniejszego smaku. Później wszyscy zebrali się wokół stołu i podzieli się najsmaczniejszym gulaszem jakim kiedykolwiek mieli okazję się delektować. Maczając duże kawałki razowego chleba w rosole buchającym parą jedli aż ich brzuchy były tak pełne, że wydawało im się że zaraz pękną.

Other Polish Stories

Adam and the Dragon's Treasure

Adam and the Dragon's Treasure

Language: English/Polish  Origin: Poland

Adam has always been fascinated by the stories he hears on the news, but he never expected such thrilling stories to take place so close to home.

Enjoy this story in: English Polish

The Brothers Who Met Poverty

The Brothers Who Met Poverty

Language: English/Polish  Origin: Poland

Once upon a time, in a faraway village by a great river, there lived two brothers named Antek and Jonek...

Enjoy this story in: English Polish

The Fern Flower

The Fern Flower

Language: English/Polish  Origin: Poland

St John’s night is the shortest night of the year. It is on this night that the legendary Fern Flower blooms somewhere in the forest...

Enjoy this story in: English Polish

The Mouse

The Mouse

Language: English/Polish  Origin: Poland

This is the story of a little girl who was not scared of anything… well, at least until she grew a bit older...

Enjoy this story in: English Polish

View All

Your World

Please send us stories, pictures, poems and responses. We’ll display your work in our World Stories Gallery. Enter our national writing and art competitions. Win certificates and prizes.